MENU

Ποιες είναι οι διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος

10 Νοεμβρίου 2017 • Παθολογία, Υγεία

Οι διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος μπορούν να προκαλέσουν ασυνήθιστα χαμηλή δραστηριότητα ή υπερδραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος.

Στις περιπτώσεις της υπερδραστηριότητας, υπάρχουν επιθέσεις και βλάβες στους ιστούς του σώματος (αυτοάνοσα νοσήματα). Οι διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος πλήττουν την ικανότητα του σώματος να καταπολεμήσει τους εισβολείς, προκαλώντας ευπάθεια σε λοιμώξεις.

Αλλεργίες και Ασθμα

Οι αλλεργίες προκύπτουν από υπερβολική αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος σε μια μη – απειλητική ξένη ουσία. Τα τρόφιμα και τα εισπνεόμενα σωματίδια όπως η γύρη και το τρίχωμα των ​κατοικίδιων ζώων είναι τα πιο κοινά αλλεργιογόνα (ουσίες που προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις). Οταν το ανοσοποιητικό σύστημα ανιχνεύει ένα αλλεργιογόνο, διεγείρει την απελευθέρωση των χημικών ουσιών, όπως η ισταμίνη.

Τα συμπτώματα της αλλεργικής αντίδρασης που προκύπτει μπορεί να περιλαμβάνουν αναπνευστικά προβλήματα, ερεθισμό των ματιών, εξάνθημα, ρινική συμφόρηση, ναυτία ή εμετό. Τα αντισταμινικά φάρμακα μπορούν να μειώσουν τα συμπτώματα, αλλά η καλύτερη προληπτική θεραπεία για τις αλλεργίες είναι η αποφυγή της έκθεσης σε αλλεργιογόνα.

Το άσθμα είναι μια κατάσταση στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα γίνεται υπερδραστήριο στους αεραγωγούς (βρόγχους) των πνευμόνων. Τα άτομα με άσθμα υποφέρουν από περιοδικά επεισόδια συστολής των αεραγωγών τους (βρογχόσπασμος), που κάνουν δύσκολη την αναπνοή. Οι περισσότεροι άνθρωποι με άσθμα έχουν επίσης συνεχιζόμενη φλεγμονή στους αεραγωγούς τους. Η θεραπεία του άσθματος περιλαμβάνει μερικές φορές καθημερινά εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή, που μειώνουν την υπερδραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος και τη φλεγμονή.

Αυτοάνοσα νοσήματα

Ως απάντηση σε μια άγνωστη απειλή, το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να αρχίσει την παραγωγή αντισωμάτων που αντί να καταπολεμήσουν τις λοιμώξεις, να αρχίσουν να επιτίθενται στους ιστούς του σώματος. Η θεραπεία για αυτοάνοσες ασθένειες γενικά εστιάζει στη μείωση της δραστηριότητας του ανοσοποιητικού συστήματος.

Παραδείγματα αυτοάνοσων ασθενειών είναι:

Ρευματοειδής αρθρίτιδα. Το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει αντισώματα που προσκολλώνται στις επενδύσεις των αρθρώσεων. Τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος επιτίθενται στη συνέχεια στις αρθρώσεις, προκαλώντας φλεγμονή, οίδημα και πόνο. Αν δεν αντιμετωπιστεί, η ρευματοειδής αρθρίτιδα προκαλεί σταδιακά μόνιμη βλάβη της άρθρωσης. Οι θεραπείες για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα περιλαμβάνουν χάπια ή ενέσιμα φάρμακα που μειώνουν την υπερδραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος.

Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος (lupus). Οι άνθρωποι με λύκο αναπτύσσουν αυτοάνοσα αντισώματα που προσκολλώνται στους ιστούς σε όλο το σώμα. Οι αρθρώσεις, οι πνεύμονες, τα κύτταρα του αίματος, τα νεύρα και τα νεφρά συνήθως επηρεάζονται από το λύκο. Η θεραπεία απαιτεί συχνά την λήψη από το στόμα πρεδνιζόνης, που είναι ένα στεροειδές που μειώνει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.

Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου. Το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο έντερο, προκαλώντας επεισόδια διάρροιας, πρωκτική αιμορραγία, επείγουσες κινήσεις του εντέρου, κοιλιακό πόνο, πυρετό και απώλεια βάρους. Η ελκώδης κολίτιδα και η νόσος του Crohn είναι οι δύο κύριες μορφές της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου. Φάρμακα από το στόμα και ανοσοκατασταλτικές ενέσεις μπορούν να την θεραπεύσουν.

Σκλήρυνση κατά πλάκας. Το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα νευρικά κύτταρα, προκαλώντας συμπτώματα που μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο, τύφλωση, αδυναμία, ανεπαρκή συντονισμό και μυϊκούς σπασμούς. Διάφορα φάρμακα που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα μπορούν να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Διαβήτης τύπου 1. Τα αντισώματα του ανοσοποιητικού συστήματος επιτίθενται και καταστρέφουν τα κύτταρα παραγωγής ινσουλίνης στο πάγκρεας. Από την αρχή της ενηλικίωσης, τα άτομα με διαβήτη τύπου 1 χρειάζονται ενέσεις ινσουλίνης για να επιβιώσουν.

Σύνδρομο Guillain-Barre. Το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα νεύρα που ελέγχουν τους μυς στα πόδια και μερικές φορές τα χέρια και το πάνω μέρος του σώματος. Τo αποτέλεσμα είναι μια αδυναμία που κάποιες φορές είναι σοβαρή. Το φιλτράρισμα του αίματος με μια διαδικασία που ονομάζεται πλασμαφαίρεση, είναι η κύρια θεραπεία για το σύνδρομο Guillain-Barre.

Ψωρίαση. Στην ψωρίαση, η υπερδραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος στα κύτταρα του αίματος, που ονομάζονται Τ-κύτταρα συγκεντρώνεται στο δέρμα. Η δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος διεγείρει τα κύτταρα του δέρματος να αναπαράγουν ταχύτατα μια ασημί φολιδωτή πλάκα.

Νόσος του Graves. Το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει αντισώματα που διεγείρουν το θυρεοειδή αδένα να αποβάλλει την πλεονάζουσα ποσότητα θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα (υπερθυρεοειδισμός). Τα συμπτώματα της νόσου του Graves, περιλαμβάνουν διόγκωση στα μάτια, καθώς και απώλεια βάρους, νευρικότητα, ευερεθιστότητα, ταχυκαρδία, αδυναμία και εύθραυστα μαλλιά. Η αφαίρεση του θυρεοειδούς αδένα, η φαρμακευτική αγωγή ή η χειρουργική επέμβαση είναι οι ενδεδειγμένες αγωγές για τη θεραπεία της νόσου του Graves.

Θυρεοειδίτιδα Hashimoto. Τα αντισώματα που παράγονται από το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθενται στο θυρεοειδή αδένα καταστρέφοντας σιγά – σιγά τα κύτταρα που παράγουν ορμόνες του θυρεοειδούς. Τα χαμηλά επίπεδα της ορμόνης του θυρεοειδούς (υποθυρεοειδισμός) διαρκούν από μήνες μέχρι χρόνια. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν κόπωση, δυσκοιλιότητα, αύξηση βάρους, κατάθλιψη, ξηρό δέρμα και ευαισθησία στο κρύο. Λαμβάνοντας καθημερινά ένα συνθετικό χάπι θυρεοειδικής ορμόνης αποκαθίστανται οι συνήθεις λειτουργίες του σώματος.

Μυασθένεια. Αντισώματα που συνδέονται με τα νεύρα, τα καθιστούν ανίκανα να διεγείρουν τους μύες σωστά. Η αδυναμία που επιδεινώνεται με τη σωματική δραστηριότητα είναι το κύριο σύμπτωμα της μυασθένειας. Η πυριδοστιγμίνη είναι το κύριο φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της βαριάς μυασθένειας.

Αγγειίτιδα. Το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται και προκαλεί βλάβες των αιμοφόρων αγγείων σε αυτή την ομάδα των αυτοάνοσων νοσημάτων. Η αγγειίτιδα μπορεί να επηρεάσει οποιοδήποτε όργανο, γι’ αυτό το λόγο τα συμπτώματα ποικίλουν και μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη μείωση της δραστηριότητας του ανοσοποιητικού συστήματος, συνήθως με πρεδνιζόνη ή άλλο κορτικοστεροειδές.

Ασθένειες ανοσολογικής ανεπάρκειας (ανοσοκαταστολή)

Το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να κατασταλεί από φάρμακα ή ασθένεια. Η ανοσολογική ανεπάρκεια μπορεί επίσης να είναι παρούσα από τη γέννηση ως μια γενετική διαταραχή (πρωτογενής ανοσολογική ανεπάρκεια). Η ανοσοκαταστολή  μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ευπάθεια στις λοιμώξεις. Παραδείγματα ασθενειών ανοσολογικής ανεπάρκειας περιλαμβάνουν:

Σοβαρή συνδυασμένη ανοσοανεπάρκεια (SCID). Μια γενετική κατάσταση που προκαλεί σοβαρή βλάβη σε πολλές περιοχές του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα μωρά με SCID πεθαίνουν από συντριπτικές λοιμώξεις, συνήθως πριν συμπληρώσουν το πρώτο έτος της ηλικίας τους. Η μεταμόσχευση μυελού των οστών μπορεί να θεραπεύσει ορισμένες περιπτώσεις SCID.

Κοινή μεταβλητή ανεπάρκεια ανοσοανεπάρκεια (CVID). Λόγω μιας γενετικής ανωμαλίας, το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει πολύ λίγα αντισώματα για να καταπολεμήσει αποτελεσματικά τις λοιμώξεις. Τα παιδιά με CVID τυπικά έχουν συχνές λοιμώξεις των αυτιών, των πνευμόνων, της μύτης, των ματιών και άλλων οργάνων. Η θεραπεία περιλαμβάνει την αντικατάσταση των ελλειπόντων αντισωμάτων με τακτικές ενέσεις αντισωμάτων που ονομάζονται ανοσοσφαιρίνες.

Ιός της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας / σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (HIV/AIDS). Ο ιός HIV μολύνει και καταστρέφει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που καταπολεμούν τις λοιμώξεις. Καθώς ο αριθμός των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος μειώνεται, η ευπάθεια του ατόμου σε λοιμώξεις αυξάνεται σταθερά.

Ανοσοκαταστολή που προκαλείται από φάρμακα. Τα ανοσοκατασταλτικά έχουν ως αποτέλεσμα την αυξημένη πιθανότητα μόλυνσης. Τα άτομα που παίρνουν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα για μεγάλο χρονικό διάστημα απαιτούν προσεκτική παρακολούθηση για τον εντοπισμό και τη θεραπεία τυχόν μολύνσεων.

Nόσος μοσχεύματος έναντι ξενιστή. Μετά από μεταμόσχευση μυελού των οστών, τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος του δότη μπορεί να επιτεθούν στους ιστούς του ατόμου που λαμβάνει το μόσχευμα. Η πρεδνιζόνη και άλλα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται για να αποφευχθεί η υπερβολική βλάβη των οργάνων που προκαλείται από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος του δότη.

Related Posts

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

« »