MENU

Εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται την πρόσβαση σε φάρμακα στο τέλος της ζωής τους

3 Ιουνίου 2014 • Γνωρίζετε ότι...

Περίπου 18 εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες, έχασαν τη ζωή τους μέσα σε βαθύ πόνο το 2012, επειδή δεν είχαν πρόσβαση στην ανακούφισή του, σύμφωνα με τους ειδικούς.

Σύμφωνα, μάλιστα, με αναφορές, στην Αιθιοπία καρκινοπαθείς ασθενείς αυτοκτονούν πέφτοντας μπροστά σε φορτηγά, για να ξεφύγουν από τους αφόρητους πόνους.

Η έλλειψη πρόσβασης στην ανακούφιση από τον πόνο για ασθενείς που βρίσκονται στο τελικό στάδιο μιας ασθένειας, είναι «γεγονός έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία», αναφέρουν οι ειδικοί.

Η Συμμαχία Παγκόσμιας Παρηγορητικής Φροντίδας, υποστηρίζει πως μέρος του προβλήματος είναι η άρνηση των κυβερνήσεων των χωρών αυτών να δώσουν στους ασθενείς πρόσβαση σε παυσίπονα όπως η μορφίνη. Ο λόγος είναι, όπως υποστηρίζουν, ότι φοβούνται για τον κίνδυνο του εθισμού.

Τον περασμένο μήνα, οι αξιωματούχοι υγείας από σχεδόν 200 χώρες συναντήθηκαν στο πλαίσιο του ΟΗΕ και δεσμεύτηκαν να δώσουν στην παρηγορητική φροντίδα προτεραιότητα. Είναι, μάλιστα, η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη ειδικότητα αναγνωρίστηκε με αυτό τον τρόπο και υποστηρίχθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Κάποιες χώρες, όπως η Ουγκάντα, προσπαθούν με ίδια μέσα να ανακουφίσουν τους ανθρώπους τους. Με τη βοήθεια μιας κοινότητας εθελοντών που ονομάζεται Allen εκπαιδεύονται πολίτες από μέλη της οργάνωσης της Συμμαχίας Παγκόσμιας Παρηγορητικής Φροντίδας (WPCA), προκειμένου να βοηθήσουν ανθρώπους που υποφέρουν μέσα στον πόνο και τη σιωπή. Η Ουγκάντα είναι πρωτοπόρος στην Αφρική σ’ αυτό τον τομέα. Παρέχει από το στόμα μορφίνη, χρησιμοποιώντας ένα ανέξοδο μείγμα μορφίνης σε σκόνη και νερό.

Ομως, οι περισσότερες άλλες αναπτυσσόμενες χώρες έχουν πολύ περιορισμένες προμήθειες. Ορισμένες, όπως το Αφγανιστάν και η Λιβύη, δεν παρέχουν καμία παρηγορητική φροντίδα, συμπεριλαμβανομένης της ανακούφισης από τον πόνο.

Στο Πακιστάν, πάνω από 350.000 άνθρωποι χρειάστηκαν αυτό το είδος της περίθαλψης το 2012, αλλά μόνο 300 άτομα το έλαβαν. Υπάρχουν μόνο δύο υπηρεσίες παρηγορητικής φροντίδας σε όλη τη χώρα, σύμφωνα με την WPCA.

Η ενιαία υπηρεσία στη Μοζαμβίκη εξυπηρέτησε μόλις 153 από τους 100.000 ανθρώπους που χρειάστηκαν παρηγορητική φροντίδα το 2012, και στο Μαρόκο μόλις 153 άτομα από τους 80.000 ασθενείς είχαν πρόσβαση στη μοναδική υπηρεσία της χώρας.

Στο άλλο άκρο βρίσκονται οι χώρες που παρέχουν την καλύτερη πρόσβαση στην Παρηγορητική Αγωγή. Η Αυστρία είναι στην κορυφή της λίστας, παρέχοντας μία υπηρεσία ανακουφιστικής φροντίδας για κάθε 160 ανθρώπους που τη χρειάζονται. Στο Ηνωμένο Βασίλειο το 97% των ατόμων που χρειάστηκαν παρηγορητική φροντίδα το 2012, την έλαβαν.

map1

Δεν συμπεριλαμβάνονται οι χώρες που δεν παρέχουν καθόλου παρηγορητική φροντίδα

Αγνοια και προκατάληψη

Η μορφίνη είναι φθηνή. Είναι κατασκευασμένη από ακατέργαστο όπιο που εντοπίζεται στην παπαρούνα του Αφγανιστάν. Πρόκειται για έναν διεθνή έλεγχο των ναρκωτικών που σημαίνει ότι οι χώρες πρέπει να παραγγείλουν τον ετήσιο εφοδιασμό τους από την Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου Ναρκωτικών. Αλλά πολλές χώρες δεν κάνουν αρκετά μεγάλες παραγγελίες.

Ο δρ Stephen Connor, από την WPCA, λέει ότι υπάρχουν μια σειρά από λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό, συμπεριλαμβανομένων των υπερβολικών φόβων για παράνομη χρήση και για εθισμό των ασθενών στα ναρκωτικά.

«Οι κυβερνήσεις υποφέρουν κυρίως από άγνοια. Δεν γνωρίζουν τι είναι η Παρηγορητική  Φροντίδα και ότι είναι δυνατό να απαλύνει τον πόνο. Η αστυνομία είναι εκπαιδευμένη να θεωρεί ότι οποιαδήποτε ψυχοτρόπος ουσία είναι φάρμακο καταχρηστικό. Δεν καταλαβαίνουν ότι όταν έχεις πόνο και παίρνεις την ουσία αυτή για ανακούφιση δεν “φτιάχνεσαι”, αλλά απλά ανακουφίζεσαι από τον πόνο. Συν τοις άλλοις, πρέπει να αλλάξει και η στάση των γιατρών. Στις περισσότερες από αυτές τις χώρες οι γιατροί δεν είναι καταρτισμένοι σχετικά με την Παρηγορητική Φροντίδα και την ανακούφιση από τον πόνο. Πολλοί φοβούνται να δώσουν το φάρμακο, είτε λόγω των φόβων για εθισμό, είτε επειδή τα φάρμακα είναι τόσο ισχυρά που θα μπορούσαν να σκοτώσουν τους ασθενείς τους. Μπορεί να αλλάξουν οι νόμοι, οι κανονισμοί και η πολιτική, αλλά αν δεν αλλάξει η πολιτική, δεν πρόκειται να αλλάξουν στάση. Αν είσαι γιατρός και είσαι εκπαιδευμένος να παρέχεις φροντίδα με αυτό το συγκεκριμένο τρόπο, θα συνεχίσεις να το κάνεις με αυτό τον τρόπο», εξηγεί ο Connor.

Υπάρχουν, επίσης, ανησυχίες ότι ενώ οι άνθρωποι που ζουν στις αναπτυσσόμενες χώρες έχουν πολύ περιορισμένη πρόσβαση σε αυτά τα φάρμακα, από την άλλη, στις χώρες υψηλότερου εισοδήματος γίνεται συστηματικά κατάχρηση στα ισχυρά αναλγητικά.

«Η κατάχρηση φαρμάκων είναι πια μια σημαντική αιτία θανάτου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρέπει να υπάρξει μια ισορροπημένη προσέγγιση. Οσο προειδοποιούμε για τις αρνητικές συνέπειες (της υπερδοσολογίας και της εξάρτησης), άλλο τόσο δεν θέλουμε να μειώσουμε τη διαθεσιμότητα σε χώρες που το χρειάζονται πραγματικά», λέει ο δρ Lochan Naidoo, πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Ελέγχου Ναρκωτικών.

Σύμφωνα με την WPCA πολλές χώρες δεν έχουν πάρει το μήνυμα ότι είναι πια θέμα «έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία» η ανακούφιση των ασθενών από τον πόνο, που μπορεί να φτάσει να γίνει βασανιστικός.

«Εχουμε εκθέσεις ασθενών με καρκίνο από την Αιθιοπία, για παράδειγμα, που ρίχνονται μπροστά σε μεγάλα φορτηγά για να αυτοκτονήσουν, επειδή δεν μπορούν να αντέξουν άλλο τον πόνο και δεν μπορούν να αποκτήσουν πρόσβαση σε αναλγητικά φάρμακα. Πρόκειται για μια απαράδεκτη κατάσταση», λέει ο δρ Connor.

O πληθυσμός γερνάει

Τον περασμένο μήνα, ο ΠΟΥ εξέδωσε ψήφισμα σύμφωνα με το οποίο οι κυβερνήσεις από τα 194 κράτη-μέλη του δεσμεύτηκαν να κάνουν την παρηγορητική φροντίδα υψηλότερη προτεραιότητα στο πλαίσιο των συστημάτων υγείας τους.

«Καθώς ο πληθυσμός γερνάει συνεχώς, η πρόσβαση σ’ αυτές τις υπηρεσίες γίνεται ολοένα και πιο κρίσιμη, αφού αυξάνονται και οι ασθένειες, όπως ο καρκίνος, ο διαβήτης και οι καρδιακές παθήσεις. Είναι καθήκον μας να κρατήσουμε τους ανθρώπους ζωντανούς. Και έτσι η ανάγκη για καλύτερη φροντίδα στο τέλος της ζωής τους, οφείλει να αυξηθεί», λέει ο δρ Edward Kelly, από τον ΠΟΥ.

Παραδέχτηκε, ωστόσο, πως οι σημαντικές προκλήσεις είναι μπροστά: «Πολλές χώρες ήδη αγωνίζονται με το γεγονός ότι δεν έχουν αρκετά χρήματα για τη χρηματοδότηση των συστημάτων υγείας τους. Ετσι τούς προκύπτουν ερωτήσεις όπως: Πώς θα δικαιολογήσουμε την έναρξη νέων προγραμμάτων για την παρηγορητική φροντίδα, για ανθρώπους που βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους;».

Related Posts

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

« »